KOMIKS TINTIN W AMERYCE

PRZYGODY TINTINA

HERGE

Przygody Tintina, tom 2 'Tintin w Ameryce'
rys. Herge
scen. Herge
oryg. wyd. Casterman 1932
wyd. pol. Twój Komiks 2002

Kolejny tom klasycznej serii, wydany w Polsce równocześnie z tomem 2. Tym razem Tintin udaje się do Ameryki i uparcie tropi tam groźnych przestępców.

W zasadzie prawie wszystkie uwagi i komentarze, które dotyczyły tomu 2 przygód Tintina można odnieść i do tomu 3. Z tych bardziej istotnych, to fabuła nadal jest bardzo archaiczna i rojąca się od naiwizmów i uproszczeń. Z tym, że dochodzi nowy element: po pewnym czasie staje się ona monotonna i nużąca - Tintin niemal przez cały album ściga jednego przestępcę a ten ciągle mu się wymyka. Jest jednak i element pozytywny w porównaniu z poprzednim tomem: naiwności jest mniej i są już częściej mniejszego kalibru a sama oś fabularna już się powoli krystalizuje i nabiera spójności - widać wyraźny postęp pod tym względem. Choć na jeden album musi przypaść jeden mega-naiwizm, który jest absolutnie niestrawialny - tym razem ten zaszczytny tytuł otrzymuje scena, w której pod stojącym na chicagowskiej ulicy Tintinem otwiera się nagle zamaskowana zapadnia i porywają go gangsterzy - nie wiadomo czy się śmiać czy płakać (może śmiać się przez łzy?). Najpoważniejszym rywalem do zdobycia tego tytułu była scena, gdy Tintin wypiłował drzwi piłą w samochodzie, którym został uprowadzony (ciekawe skąd miał piłę :)))
Oczywiście komiks nadal broni się (prawie tylko) swoim nieokreślonym naiwmym urokiem - i dlatego czyta się go przyjemnie, zdając sobie sprawę z jego wad, ale traktując je z dystansem. Poza tym jednak pojawiło się parę naprawdę śmiesznych i całkiem współczesnych gagów, postaci i rozwiązań fabularnych - czyżby zapowiedź, że seria będzie wyraźnie podnosić swój poziom?

Na temat rysunku można powiedzieć dokładnie to samo co z okazji tomu 2 - uproszczony, lekko archaiczny, miły. Pasuje do charakteru serii. Układ kadrów nadal zdyscyplinowany aż do bólu.

Wydanie reprezentuje poziom znany z tomu 2 (na czele z prawie-kredowym papierem i skandaliczną zmianą oryginalnej numeracji: cyfra 2 sugeruje tom 2, podczas gdy de facto jest to tom 3).
Tym razem jednak nie obejdzie się bez uwag do tłumacza: otóż nie ma słowa 'Manitu' (upracie w komiksie używanego), jest tylko 'Manitou'; dalej, co to za słowo: 'szpado-laska'?! - nie znalazłem go w żadnym słowniku :) Poza tym jeszcze jedna niezręczność z użytym wyrażeniem i to już wszystkie uwagi. Abstrahując od nich, to tłumacz wykonał swoją robotę znakomicie - dialogi dobrze wpasowują się w klimat komiksu.

Tom ten, podobnie jak poprzedni, polecam - z całą świadomością, że najbardziej będzie się podobał miłośnikom klasyki i koneserom a może być niestrawialny dla miłośników komiksu we współczesnym stylu - często dynamicznym, intrygującym, brutalnym. Ja osobiście nieustająco czekam na dalsze tomy oraz kolejne klasyczne serie.

TWOJ KOMIKS